Delignifikacja tlenowa

Delignifikacja tlenowa może być rozważana zarówno jako kontynuacja etapu warzenia, jak i pierwszy etap bielenia masy. Jest ona obecnie standardowym zabiegiem w produkcji bielonej masy celulozowej, a jej ekonomiczna efektywność została niejednokrotnie potwierdzona.

Zalety delignifikacji tlenowej:

• dodatkowa delignifikacja po procesie warzenia przy wyższej selektywności w porównaniu do kontynuacji warzenia
• zmniejszona emisja zanieczyszczeń z zakładu bielącego
• zmniejszone zużycie substancji bielących
• wyższy końcowy poziom bieli
• niższa zawartość zanieczyszczeń w bielonej masie w porównaniu z metodami tradycyjnymi

Na etapie delignifikacji telenowej masa celulozowa jest poddawana działaniu tlenu w zbiorniku ciśnieniowym o podwyższonej temperaturze i w środowisku zasadowym. Delignifikacja może być prowadzona  w przedziale od 40 do 70%, w zależności od surowca drzewnego oraz tego, czy używany jest jeden czy dwa reaktory. W celulozowej masie niebielonej zawartość ligniny wynosi od 3 do 5%, a po dokonaniu tlenowej delignifikacji można ją zmniejszyć do ok. 1,5%, lub do liczby kappa 8−10.

Równowaga pomiędzy warzeniem a delignifikacją tlenową:

• Ze względu na bielność, selektywność i wydajność lepiej jest przedłużyć tlenową delignifikację niż warzenie.
• Liczbę kappa dla warzenia należy zoptymalizować wraz z delignifikacją tlenową.
• Aby delignifikacja tlenowa była skuteczna, procesu warzenia nie należy przesadnie przedłużać.

Znaczenie prawidłowego mycia masy:

• Niedostateczne mycie przed delignifikacją tlenową zwiększa zawartość alkaliów i tlenu oraz wpływa negatywnie na selektywność.
• Przenoszenie chemicznego zapotrzebowania tlenu (COD) do reaktora nie powinno przekroczyć 100 kg na tonę.
• COD z delignifikacji tlenowej zużywa substancje bielące. Ważne jest zatem usunięcie zanieczyszczeń lub gruntowne wymycie masy.